Caleidoscopische toverdoos
De mengelmoes aan snippers die in het poëtisch geheugen liggen opgeslagen, gaan soms op onverwachte momenten opwaaien en vormen dan als het ware een caleidoscoop waardoor de blik op het heden door het verleden wordt gekleurd en gefilterd.
Of zoals Goethe het omschreef: "wij worden gevormd door datgene waarvan wij houden."
Zovele dingen die een mens met zich meedraagt, vaak zonder het te beseffen, zoals het bijzondere licht van Italië bijvoorbeeld.
Er is niets zo gevaarlijk dan alles evident te vinden. Het doodt de verwondering en laat de vervlakking binnentreden. Ik heb een hekel aan de toenemende banaliteit en oppervlakkigheid. Het grootste deel van de werkelijkheid die me omgeeft, ervaar ik vaak als contradictorisch met de dingen die er voor mij werkelijk toe doen.
Waarom hoor ik toch steeds in mijn innerlijk oor die ontroerende klanken van The Köln Concert van Keith Jarrett bij het betreden van het Pantheon en zie ik Annie Lennox met engelenvleugels telkens weer dansen op de Spaanse Trappen...
Of de zoet-gepolijste ballades met de fantastische intro’s van Bryan Ferry en Roxy Music die altijd wel ergens achter een hoekje op de loer liggen, zoals ook de jazzy blues van Chet Baker, de warme tonen van de cellosuites van Bach en het zalvende Stabat Mater van Pergolesi.
Of alle auteurs wiens woorden ik in mijn boeken citeer. Ook zij houden mij meer dan eens gezelschap. Marcel Proust, Colette, Gustave Flaubert, Gabrielle d'Annunzio, Herman Hesse, Goethe... Zo vaak zijn hun bedenkingen samengesteld uit dezelfde materie als mijn eigen gedachten, maar dan beter verwoord dan ik het ooit had gekund.
Carine Cuypers
Annie Lennox, in 1992 op de Scalinata di Trinità dei Monti, Piazza di Spagna... gezien & gehoord vanuit de tweede verdieping van het Casa di Keats & Shelly, op slechts enkele meters afstand... voor àltijd in het geheugen gegrift...
Annie Lennox zong na "Precious" ook nog "Why"
("Donna sotto le stelle"
Piazza di Spagna, Roma, 1992)
In 2003, nogmaals genieten vanop dezelfde plek, de rechter zijgevel aan de Spaanse Trappen: Annie Lennox zingt A Thousand Beautiful Things ... kippenvel in het kwadraat
(Piazza di Spagna, Roma, 2003)
De iconische muziek met onnavolgbare intro's van Roxy Music en Bryan Ferry... altijd en overal in het innerlijke oor...
Joni Mitchell schreef Both Sides Now als prille twintiger... maar oh zo doorleefd deze georkestreerde live-versie uit 2000!
Al decennia lang hét nummer om de dag mee af te sluiten...
